Daar doen we niet aan mee! – René Hillesum
Daar lijkt het wel op bij deze prentbriefkaart.
Deze twee afbeeldingen laten de schrijfkant zien van twee Finse briefkaarten met identieke postzegels die zich slechts onderscheiden door het al dan niet hebben van ringetjes in de hoeken.
Om port te heffen zijn er altijd twee postbeambten nodig. De eerste – bij het kantoor van vertrek van het poststuk – moet signaleren dat de frankering niet juist of onvoldoende is. Dat wordt dan aangegeven en de beambte van het ontvangende kantoor moet het verder uitwerken en het port heffen.
Betaald, maar niet correct
De prentbriefkaart van Borgå in Finland (Zweeds, Porvoo in het Fins) werd verzonden op 14 juli (wat een toeval) 1903 met bestemming Parijs. De kaart is gefrankeerd met een zegel uit de Kotka-emissie van 10p.
Deze postzegel was zeker geldig, maar op dat moment slechts in het binnenlands verkeer. Voor het buitenland had het een zegel van het Ringtype moeten zijn of een puur Russische zegel. Beide in kopeke waarde. Die maatregel was een van de vormen van onderdrukking.
De Franse postbeambte vond het maar onzin en ging er niet in mee. Het Finse T-stempel in kastje werd afgekruist en port werd niet geheven.
Russificering van Finland
Finland was – van 1809 tot aan de onafhankelijkheid in 1917 – een groothertogdom binnen het Russische keizerrijk, met de tsaar als grootvorst.
In 1891 werden de touwtjes aangetrokken en verscheen de emissie Ringtype. Dit zijn Russische zegels die zich van de echte Russische zegels onderscheiden doordat er ringetjes zijn ‘toegevoegd’. Niet toegevoegd middels een opdruk (die zijn er ook, maar vals), maar de ringetjes zitten in de drukplaat.
Postzegels in Russische valuta waren in Finland geldig vanaf 1 januari 1891. ook in het binnenlands verkeer. Vanaf 1 mei 1891 werden zegels in Russische valuta verplicht op correspondentie naar Rusland en vanaf 14 augustus 1901 naar het buitenland.