Uit de buitenlandse bladen – een overpeinzing – Edwin Voerman
Nu Hans ten Hengel in het buitenland verkeert en hij voor dit nummer al eerder een apart stukje heeft ingezonden over de vraag hoe je als verzamelaar een ouder artikel opzoekt, neem ik graag de gelegenheid te baat om u deelgenoot te maken van wat mij uit een paar buitenlandse bladen specifiek is opgevallen.
In ‘The Journal’, het orgaan van ‘The France & Colonies Philatelic Society’, bespreekt Richard Broadhurst in het aprilnummer van dit jaar de recent verschenen catalogus ‘Timbres de France 2026’ een uitgave van Yvert & Tellier (pag. 60). Deze goed uitgewerkte catalogus dijt jaarlijks uit, maar toch is de prijs onveranderd gebleven. Een sympathiek gebaar van Y&T. Broadhurst stelt vast dat er minder prijswijzigingen zijn dan voorheen en dat de meeste noteringen wel zo’n beetje aan hun maximum zitten. Slechts voor altijd toch al schaarse uitgiften is nog ruimte voor prijsverhogingen. Van prijsdalingen is in de catalogus geen sprake. Die vallen ook altijd slecht bij verzamelaars. Onbesproken blijft het percentage waartegen veel materiaal van eigenaar wisselt. In Nederland doet een recht-toe-recht-aan collectie na 1945 in de praktijk nog ongeveer 2% van de cataloguswaarde. Dat zal in Frankrijk niet veel anders zijn. Daarmee zijn catalogusnoteringen in feite een soort opstelling van relatieve schaarste verhoudingen geworden en grotendeels losgezongen van de marktprijzen. Geheel tegen mijn verwachting in is het alarmerende besef dat prijsnoteringen in veel gevallen niets meer van doen hebben met de echte markt nu eens wèl in Frankrijk zelf geland.
In Timbres Magazine 285 van februari 2026 gooit ‘Socrate’ (pag. 102) een flinke steen in de vijver en bespreekt zonder enige terughoudendheid de marktsituatie. Hij stelt vast dat de toenemende spagaat van alsmaar meer schriftelijke veilingen (‘Ventes sur Offres’ ofwel ‘VO’s) en minder verzamelaars zowel voor de veilinghuizen als voor de verzamelaars een groot probleem aan het worden zijn. De kosten van drukken en verzenden van de catalogus plus al het bureauwerk om de zaken af te handelen zijn een steeds grotere kostenpost aan het worden. Verkopers komen moeilijker van hun stukken af. Daarmee wordt de markt dus dunner. Hiermee is het hoge woord eruit in Frankrijk. Voorheen werd aan deze sluipende ontwikkeling geen woord vuil gemaakt en was er altijd sprake van de ‘niets aan de hand show’ terwijl men echt wel beter wist. De neergang (uitzonderingen daargelaten) wordt inmiddels niet langer genegeerd. In Duitsland probeert men de pijn te verzachten door de veilingfrequentie te beperken en de catalogus dan maar dikker te laten worden, maar ook dat is geen fundamentele oplossing. De verzamelaar neemt het overvloedige aanbod, hoe mooi dikwijls ook, deels gewoonweg niet meer op met als gevolg dalende prijzen die steeds minder sporen met de catalogusnoteringen. Zelf bied ik dikwijls niet meer, maar selecteer ik kavels. Na afloop van de veiling raap ik dan tegen inzetprijs onverkocht gebleven juweeltjes op. Voor modern materiaal wordt de prijs relatief hoog gehouden door zeer beperkte oplagen. Voor wie bij het verzamelen altijd meer op de prijs dan op de kwaliteit heeft gelet, ziet de toekomst er somber uit: ‘Scherven’ dienen in feite nog slechts als studiemateriaal. Het probleem voor de veilinghuizen wordt nog verergerd door het feit dat jongeren, voor zover actief, overwegend handelen via het internet. De oudere clientèle is met dat medium minder vertrouwd en wil gewoon een papieren catalogus in de bus zien. Voilà het spagaat. Daar komt nog de vraag bij welke oudere verzamelaar begint er nog met iets nieuws? Allemaal tegelijk naar de uitgang gaat niet. Indien je accepteert dat je je geld van een verre vakantie ook niet terugkrijgt, maar van het plezier van het verzamelen en de bijbehorende contacten hebt genoten, maakt het ook allemaal niet uit, maar of iedereen daar hetzelfde over denkt?…